ชีวิต ความรัก กับจักรวาล : วิทยาศาสตร์ของ ‘คนที่ใช่ใกล้แค่เอื้อม’
  
  
ColumDetail
12
ชีวิต ความรัก กับจักรวาล :  วิทยาศาสตร์ของ ‘คนที่ใช่ใกล้แค่เอื้อม’

HUG Magazine ปีที่ 8 ปีที่ 1
ชีวิต ความรัก กับจักรวาล

วิทยาศาสตร์ของ ‘คนที่ใช่ใกล้แค่เอื้อม’

วิทยาศาสตร์ของ ‘คนที่ใช่ใกล้แค่เอื้อม’

    ‘เพราะเหตุใดคนที่มองหาคนที่ใช่จึงมักจะมองข้ามคนอยู่ใกล้?’
    นี่คือโจทย์วิทยาศาสตร์ที่ผู้เขียนตั้งขึ้นมาวันนี้ เพื่อค้นหาคำตอบด้วยความหวังว่าจะเป็นประโยชน์สำหรับคนกำลังมองหาความรัก และอธิบายปรากฏการณืในสังคมความรัก ที่คนจำนวนไม่น้อยทั้งชายและหญิงต้องรู้สึกเสียใจและเสียดาย ‘เพชร’ อยู่ใกล้แค่เอื้อม เพราะไปหลงตะเกียกตะกายคว้า ‘พลอย’ มาครอง
    ถึงแม้ความรักและการมีชีวิตคู่ จะเป็นเรื่องที่ดูไม่มี ‘หลัก’ หรือ ‘กฎกติกา’ อย่างเป็นวิทยาศาสตร์ ดังฟิสิกส์ที่มีกฎหรือหลักแน่ชัดในรูปของสมการ ซึ่งนักฟิสิกส์สามารถจะใช้เมื่อต้องการผลบางอย่าง
    เปรียบเทียบให้ชัดเจนขึ้นได้ว่า สำหรับเรื่องของความรัก ผลที่ทุกคนอยากได้คือคู่ชีวิตที่ใช่ แต่วิธีการที่ได้คนที่ใช่มาเป็นคู่ ดูจะไม่มีกติกาใดๆ ที่เป็นหลักประกันได้ว่าจะได้คู่ชีวิตที่ใช่...
    ในขณะที่เรื่องของฟิสิกส์ ตัวอย่างผลที่ต้องการคือการส่งดาวเทียมขึ้นไปโคจรในอวกาศที่วิถีโคจรตามต้องการ นักฟิสิกส์ก็มีวิธีการที่ชัดเจน ใช้จรวดนำดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศ แล้วก็ปล่อยดาวเทียมจากจรวดที่ระดับความสูงของจรวดจากพื้นผิวโลกตามกำหนดไว้ล่วงหน้า ดาวเทียมก้จะขึ้นไปโคจรรอบโลกในวิถีโคจรตามกำหนด
    อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เรื่องของความรักจะไม่มีกฎกติกาที่แน่ชัดเพียงหนึ่งเดียว แต่ก็มีใช่จะไม่มีกฎกติกาใดๆ เลย เพราะเรื่องของความรักเป็นเรื่องของมนุษย์ ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมากมาย แต่ก็เพราะความเป็นมนุษย์จึงมีกรอบกติกาในเรื่องของอารมณ์ – ความคิดอยู่พอสมควร อันเกิดจากธรรมชาติของความเป็นมนุษย์ที่วิวัฒนาการต่อๆ มา จนกระทั่งถึงปัจจุบัน และเกิดจากกรอบทางสังคมที่พัฒนาและสืบเนื่องต่อๆ กันมา ในรูปแบบของวัฒนธรรมและจารีตประเพณี
    ไปดูกรอบกติกาจากธรรมชาติของความเป็นมนุษย์กันก่อน
    ตามธรรมชาติของความเป็นมนุษย์ เป็นผลจากวิวัฒนาการทางด้านยีนหรือพันุกรรม ทำให้มนุษย์มีความคิด มีปัญญา มีสติ ที่คล้ายกันในภาพรวมแต่แต่งต่างกันในภาพของแต่ละบุคคล
    สำหรับการเลือกคู่ โดยธรรมชาติของมนุษย์จึง ‘รู้’ และ ‘อยาก’ จะมีคู่ที่ ‘ใช่’ แต่ก็โดยธรรมชาติของมนุษย์อีกเช่นกันที่ทำให้มนุษย์แต่ละคนมองข้าม ‘คนอยู่ใกล้’ ได้ง่ายๆ
    เพราะเหตุใด?
    เพราะเหตุดังเช่นต่อไปนี้
    - คนเราโดยทั่วไป ‘ชอบ’ และ ‘ตื่นเต้น’ กับ ‘สิ่งใหม่' ถูกดึงดูดได้ง่ายโดยคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนหรือเพิ่งได้พบกัน อีกทั้งธรรมชาติของมนุษย์โดยทั่วไปก็มักจะ ‘สุภาพ’ หรือ ‘ให้เกียรติ’ หรือ ‘เป็นมิตร’ กับคนที่เพิ่งได้รู้จักกัน ในขณะที่ความรู้สึกที่มีให้กับ ‘คนใกล้ชิด’ คือความคุ้นเคย ไม่รู้สึก ‘ตื่นเต้น’ ทุกครั้งที่ได้พบกัน
    - ธรรมชาติของมนุษย์แต่ละคน ถึงแม้โดยอุปนิสัยใจคอส่วนตัวจะเป็นคนที่มีคะแนนรวมเป็นบวก เช่น 8 จากเต็ม 10 ซึ่งหมายความว่า เป็นที่น่าคบ เป็นกัลยาณมิตรกับคนรู้จัก และจะเป็นคู่ชีวิตที่ ‘ใช่’ สำหรับคนที่ได้เข้ามาสัมผัสชีวิตกันลึกซึ้ง แต่คนที่ได้คะแนน 8 จาก 10 ก็ยังมีส่วนเป็น ‘ลบ’ อยู่ดี
    สำหรับคนใกล้ชิดที่รู้จักกันมานาน จึงได้เห็นและสัมผัสกับอุปนิสัยใจคอทั้งส่วนเป็น ‘บวก’ และเป็น ‘ลบ’ แต่ส่วนเป็นบวกก็ถูกบดบังได้ง่ายจากความเคยชิน ในขณะที่ส่วนเป็นลบจะเด่นชัดและ ‘ฝังใจ’ ได้ง่ายกว่า
    แล้วกรอบทางสังคมล่ะ?
    เมื่อเปรียบเทียบกับกรอบกติกาจากธรรมชาติของความเป็นมนุษย์แล้ว กรอบกติกาทางสังคมเปลี่ยนเร็วกว่ามาก เพราะวิวัฒนาการทางพันธุกรรมเป็นกระบวนการที่ ‘ช้ามาก’ เกี่ยวข้องกับเวลาเป็นหลายร้อย หลายพัน หลายหมื่นปีเมื่อเปรียบเทียบกับวิวัฒนาการทางสังคม ดังเช่นการเลือกคู่ที่เกี่ยวข้องกับเวลาในระดับอาจเป็นเพียงหลายสิบปีเท่านั้น
    ตัวอย่างที่ชัดเจนคือกรณีของคนไทยเราเอง ที่ธรรมชาติอุปนิสัยใจคอก็เป็นผลพวงของวิวัฒนาการทางพันธุกรรมที่กล่าวได้ว่าไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อหลายร้อยปีก่อนมากนัก...
    ในขรที่เรื่องการเลือกคู่ของสังคมไทย เพียงแค่ช่วงเวลาประมาณครึ่งศตวรรษที่ผู้เขียนเองได้ ‘เห็น’ ด้วยตนเองก็เปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ จากสังคมที่มีกรอบจารีตประเพณีเคร่งครัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิง ที่ในปัจจุบันผู้หญิงมีอิสระเสรีและศักยภาพที่จะเป็นฝ่าย ‘เลือกคู่’ พอๆ กับผู้ชายในอดีต
    อีกทั้งโอกาสการเดินทางที่มีมากขึ้นทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ทำให้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายได้มีโอกาสที่จะ ‘พบ’ ‘รู้จัก’ คนใหม่ได้ง่ายกว่าเมื่อ 50 ปีก่อน และจึงมีอารมณ์ความรู้สึกวูบวาบ ตื่นเต้น กับการได้พบเพื่อนใหม่ได้ง่ายกว่าอดีตมาก และจึงยิ่งทำให้คนที่กำลังมองหาคนที่ใช่ มีโอกาสหรือความเสี่ยงกับการมองข้ามคนอยู่ใกล้ได้ง่ายขึ้น
    แล้วทั้งหมดนี้จะเป็นประโยชน์กับคนที่กำลังมองหาคู่ชีวิตที่เป็นโจทย์ของเราวันนี้ได้อย่างไร? มีสูตรง่ายๆ ที่จะช่วยเรื่องนี้ได้หรือไม่?
    ผู้เขียนขอตอบอย่างมั่นใจว่า มี!
    สูตรง่ายๆ สูตรหนึ่ง คือให้ตระหนักถึงปัจจัยโซ่ทองมหัศจรรย์ ที่จะมัดใจ ‘คู่รักที่ใช่’ ให้ผูกพันกันได้อย่างมั่นคง ซึ่งสำหรับโจทย์ของเราวันนี้ บทสรุปที่สุดของที่สุดจากผู้เขียนคือ
    ให้ตระหนักถึงชีวิตคู่ว่าเป็นชีวิตที่ต้อง ‘ให้’ ซึ่งกันและกัน มากกว่าที่จะ ‘เรียกร้อง’ ‘ยกย่อง’ ‘ให้เกียรติ’ ซึ่งกันและกันอย่างเท่าเทียมกันทั้งชายและหญิง จะคิด จะทำ จะพูด ให้นึกถึงจิตใจความรู้สึกของอีกคนหนึ่งเสมอ มองหาสิ่งที่ดีหรือ ‘คะแนนบวก’ ของอีกคนหนึ่งมากกว่าเกาะติดกับสิ่งที่เป็น ‘คะแนนลบ’
    แล้วก็ ‘ระวัง’ สิ่งที่ส่องแสงประกายวูบวาบที่เพิ่งพบ ว่าสิ่งนั้นอาจ ‘ไม่ใช่เพชร’ แต่เป็น ‘พลอย!’

Comments

There are currently no comments, be the first to post one.

Post Comment

Name (required)

Email (required)

Website

Enter the code shown above in the box below

  
  
new laws

จากเพื่อนเลื่อนเป็นแฟน :: ปันปัน - สุทัตตา

 

  
  
 
  
  
 

โสดสุกสโมสร

Facebook

 

 อ่านHUGในแบบE-BOOK ได้แล้ว คลิ๊กเลย!!!

 
Copyright © 2007 by HUG Magazine   
Login  |  
   
);