เรื่องเล่าสะใภ้เกาหลี : รักแท้ใช่หรือที่แพ้ระยะทาง?
  
  
ColumDetail
08
เรื่องเล่าสะใภ้เกาหลี : ใช่รักแท้หรือที่แพ้ระยะทาง?
 
 

HUG Magazine ปีที่ 7 ฉบับที่ 12
เรื่องเล่าสะใภ้เกาหลี : มาดามคิม


  รักแท้ใช่หรือที่แพ้ระยะทาง?

ใช่รักแท้หรือที่แพ้ระยะทาง ?

    รักทางไกลสมัยนี้คงไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป เมื่อวิวัฒนาการด้านการสื่อสารต่างๆ นั้นก้าวกระโดดอย่างไม่หยุดยั้ง จนเข้ามาพลิกโฉมชีวิตสโลว์ไลฟ์ของพวกเราอย่างกับหน้ามือหลังเท้า เมื่อเทียบกับตอนสมัยที่ยังเป็นสาวๆ จะมีแฟนทั้งทีหาได้ไกลสุดแค่หน้าหมู่บ้าน แต่ทุกวันนี้การจะมีแฟนต่างชาติแค่ยกหน้าจอมือถือมากดๆ ถูๆ แปบเดียวก็หาใหม่ได้ง่ายๆ
    ไม่รู้ว่าจำนวนประชากรชายไทยแท้ดีๆ นั้นมีเหลือน้อยหรือเป็นอีกหนึ่งกระแสใหม่ของสาวๆ ที่อยากลิ้มลองของแปลกแหวกตลาดตะกายฝันข้ามฝั่งฟ้า เพิ่มความท้าทายในการสื่อสาร ยกระดับความอินเตอร์ของตัวเองขึ้นมา ประกาศให้โลกรู้ว่าเดี๊ยนไม่ใช่หญิงไทยบ้านๆ ธรรมดานะยะ
    ยิ่งสมัยนี้การสละโสดนั้นก็สุดจะง่ายดายทำได้เพียงแค่ปลายนิ้ว หากอยากจะลองกุ๊กกิ๊กกับคนต่างชาติก็ไม่ต้องไปเสียเวลานั่งดักรอตี๋อินเตอร์หรือหนุ่มตาน้ำข้าวที่ไหนมาเดินผ่าน แค่สมัครสมาชิกเว็บไซต์หาคู่ที่เอาคำว่า ‘หาเพื่อน’ กับ ‘ฝึกภาษา’ มาบังหน้าแก้คำครหา ถ่ายเซลฟี่สวยมั่นผ่านแอพฯ มาโชว์สักรูปบวกกับทักษะภาษาอังกฤษฟุดฟิดโฟร์ไฟว์นิดหน่อย แค่นี้ก็เสกสรรเพื่อนชายได้จากทุกมุมโลก
    หลังจากที่จีบกันมาไม่นาน พัฒนาจากสถานะเพื่อนชายชาวต่างชาติมาเป็นแฟน ความรักกำลังเบ่งบานอะไรที่ว่ายากก็กลายเป็นเรื่องง่าย สื่อสารกันไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เน้นใช้ภาษากายเพิ่มความสุข ยิ่งได้เจอ อยู่ใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่พอต้องห่างกันไปยิ่งขาดเขาไม่ได้มากเท่านั้น คุยติดต่อกันผ่านแค่ทางข้อความ โทรเฟสไทม์ดูหน้าก็ยังไม่หายเหงา อยากจะบินไปอยู่ข้างกายเขาให้ได้ซะวันนี้มะรืนนี้
    จากความรักที่เคยมีระยะห่างกลับกลายมาเป็นความต้องการเป็นเงาตามตัว หากเจอคนขี้เหงาชอบถูกตามรังควานก็เหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง แต่ร้อยละเก้าสิบของมนุษย์เพศชายบนโลก หลังจากที่ผ่านพ้นช่วงโปรหรือช่วงคันไปแล้วหนุ่มๆ จะกลับมารักตัวเองอีกครั้ง โฟกัสเรื่องการงาน หมกมุ่นกับการวางแผนอนาคตว่าจะทำยังไงให้ความรักครั้งนี้ของเขาสมหวัง
    โดยเฉพาะผู้ชายเกาหลีนี่ยิ่งเห็นได้ชัดว่าทุ่มเทให้งานขั้นหนัก เพราะไม่มีงานก็จะไม่มีเงินมาสร้างครอบครัวได้ทำงานยันดึกกลับบ้านมาเหนื่อยๆ อยากจะหลับขนาดไหนก็ยังอุตส่าห์เก็บแรงไปส่งยิ้มหวานๆ ผ่านเฟสไทม์ให้หวานใจแดนไกลของเขา
 รักแท้ใช่หรือที่แพ้ระยะทาง?    แต่ความดราม่าย่อมบังเกิด เมื่อความขัดแย้งระหว่างนิสัยของชายเกาหลีที่ชอบลงมือทำมากกว่าพูด อาจวางแผนเงียบๆ เก็บเงินตั้งตัวเพื่อรอวันมาเซอร์ไพรส์ดันมาขัดแย้งกับนิสัยขี้เหงา ขี้น้อยใจ ระแวง คิดมากอยู่คนเดียวของหญิงไทย เมื่อเกิดคำถามและความหึงหวงผนวกไปกับระยะทางรักของทั้งสองที่เหมือนนับวันยิ่งห่าง และภาษาในการสื่อสารที่ไม่คุ้นหู แทนที่จะปรับความเข้าใจเห็นอกเห็นใจอีกฝ่ายกลายเป็นโทษกันไปมาว่าเธอนั่นแหละที่เปลี่ยน
    ไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลคนละทวีปหรืออยู่บ้านเดียวกัน ถ้าติดนิสัยขี้มโน ระแวงไปเสียทุกสิ่งอย่าง สวมบทบาทนักสืบชอบจับผิด ทำอะไรต่างจากเดิมนิดเดียวก็หาว่าหมดใจ จากปกติต้องทักแชทมาคุยทุกชั่วโมง รายงานตัวเสมอว่าไปไหนกับใคร นานวันเข้าหมดมุกไม่รู้จะคุยอะไร พูดน้อยหน่อย ถามคำตอบคำเมื่อไหร่ก็เหมาว่าเขาเบื่อเราหรือแอบปันใจให้คนอื่น
    พอเห็นชักจะไม่เข้าท่าก็เปิดโหมดป้องกันตัวกลัวช้ำใจ สวมวิญญาณไก่มาคอยตามจิกเช้า สาย เย็น ค่ำเพื่อสร้างความสบายใจให้กับเรา โดยไม่รู้หรอกว่าผู้ชายเขาสุดอึดอัดแน่นอก ภาษาที่เคยคุยกันงูๆ ปลาๆ ก็เข้าใจ มาวันนี้กลับกลายเป็นคำพูดห้วนๆ ไม่หวานหู ตอนรักกันดีๆ ไม่เคยต้องพึ่งพาใครแต่พอถึงตอนอยากจะตัดพ้อทะเลาะกัน แต่คำศัพท์ดันไม่รู้เปิดพจนานุกรมเองก็ไม่เข้าใจ ก็เลยไปรบกวนให้คนอื่นลำบากต้องมานั่งแปลภาษาให้อายใครเขาอีก
    คิดดูแล้วอาจเป็นเพราะพวกเราอยู่ในยุคที่อะไรๆ พัฒนามากจนเกินไป เปลี่ยนเรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่ายทุกสิ่งอย่าง ไม่ต้องพยายามขวนขวายก็ได้มาไว ช่วงเวลาที่ควรจะต้องลุ้นหรือรอคอยกลับแทนที่ด้วยเพียงแค่เงินที่ซื้อทุกอย่างได้แม้กระทั่งเวลา กลายเป็นสังคมขาดความอดทนและขาดภูมิคุ้มกันความเหงา แถมยังหูเบาเชื่ออะไรบนอินเตอร์เน็ตมากกว่าใจตัวเองด้วยซ้ำ
    หากวันหนึ่งสัญญาณอินเตอร์เน็ตทั้งโลกดับลง โทรศัพท์มือถือใช้การไม่ได้ ย้อนกลับไปสู่ยุคโบราณที่ตกมืดทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบ จากสังคมก้มหน้าติดจอมือถือเปลี่ยนมาเป็นสังคมที่ต้องคุยสื่อสารด้วยวาจาที่เปล่งออกมาด้วยเสียงตัวเองไม่ใช่ตัวหนังสือบนแป้นพิมพ์ หน้าตา ภาษากายที่แท้จริงไม่ใช่รูปอิโมติคอนสื่อความในใจทั้งหลายเมื่อการติดต่อมันทำได้ยาก เสน่ห์ของการรอคอยจะทำให้บางสิ่งบางอย่างนั้นมีคุณค่าคู่ควรแก่การรักษามากยิ่งขึ้น
    รักแท้จะใช่หรือไม่ มันไม่ได้บอกได้ที่ตอนจบแต่มันตอบได้ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่พบกันว่า คนที่อยู่ห่างไกลคนนั้นพร้อมที่จะเชื่อใจซึ่งกันและกัน มีความสุขได้โดยที่ไม่ต้องอยู่ข้างกัน เสพสมช่วงเวลาสั้นๆ ที่พบหน้าและพร้อมที่จะพิสูจน์ว่าโชคชะตาและความมั่นคงจะพามาลงเอยด้วยกันอย่างมีความสุข
    รักแท้ไม่ได้แพ้ที่ระยะทางหรอก แต่แพ้ความคาดหวังที่มากเกินไปกับความขี้สงสัยที่ไม่เข้าท่า ถ้าริจะรักกับคนไกลตัวต้องรู้จักการปล่อยวางและควรทำให้ตัวไม่ว่าง จะได้ไม่มีเวลามานั่งเวิ่นเว้อคิดถึงใครมากมาย ทำตัวนิ่งๆ ใจร่มๆ เข้าไว้ให้ผู้ชายเขามาวิ่งตาม รู้สึกหึงหวงเราบ้างถึงจะดี
    บางคนบ่นว่าได้เจอแฟนแค่เดือนละหน ลำบากใจจัง ทนไม่ได้ อยากให้รู้ว่ายังมีอีกหลายคนที่ได้เจอแฟนแค่ปีละครั้ง ส่งข้อความคุยกันวันละหนจนแต่งงานก็หลายคู่ เพราะเขาอยู่กับความเชื่อใจและมองไกลถึงอนาคตระยะยาวในสถานะว่าที่เจ้าสาวไม่ใช่เพื่อนชั่วคราวค้างคืน
    หากมั่นใจเกิน สำคัญตัวผิด นอยด์ เหวี่ยงผู้ชายมากเกินไป หากเขาทำตัวห่างเหินหายหัวไป ยกเรื่องงาน เรื่องครอบครัวมาอ้างรัวๆ แบบผิดสังเกตเมื่อไหร่ นั่นเป็นสัญญาณ เตรียมเททิ้งของผู้ชายเกาหลี ทีนี้จะหาว่าไม่เตือนไม่ได้นะจ๊ะ

 

 

Comments

There are currently no comments, be the first to post one.

Post Comment

Name (required)

Email (required)

Website

Enter the code shown above in the box below

  
  
new laws

จากเพื่อนเลื่อนเป็นแฟน :: ปันปัน - สุทัตตา

 

  
  
 
  
  
 

โสดสุกสโมสร

Facebook

 

 อ่านHUGในแบบE-BOOK ได้แล้ว คลิ๊กเลย!!!

 
Copyright © 2007 by HUG Magazine   
Login  |  
   
);