เล่าเรื่องรัก : รักที่เธอไม่ได้เลือก
  
  
ColumDetail
03
เล่าเรื่องรัก : รักที่เธอไม่ได้เลือก
 

HUG Magazine ปีที่ 6 ฉบับที่ 10
เล่าเรื่องรัก

 


รักที่เธอไม่ได้เลือก

 

รักที่เธอไม่ได้เลือก

    ชีวิตของคนบางคน... น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า ไม่มีคำยกย่อง ไม่มีคำชื่นชม แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเจ้าตัวของเธอก็ไม่ได้ปรารถนาที่ จะมีประวัติชีวิตแบบนี้ เธอก็อยากจะมีชีวิตที่สวยหรู โรยด้วยกลีบกุหลาบ เดินบนพรมกำมะหยี่สีแดงเหมือนคนอื่นๆ อยากมีเหรียญตราแห่งเกียรติยศศักดิ์ศรีเช่นคนอื่นๆ แต่ชีวิตของเธอมันตรงกันข้ามเสียทั้งหมด เพราะเธอไม่ได้เขียนบทชีวิตของเธอเอง เธอได้แต่บอกกับเราว่า “ดิฉันไม่เสียใจเลยค่ะ ที่เกิดมาไม่ได้ร่ำรวย และไม่สะสวยเหมือนนางงาม พอใจในทุกอย่างของชีวิตค่ะ ขอบคุณที่เรามีมือมีเท้าครบ...”
รักที่เธอไม่ได้เลือก
    สุบัน วงศ์บัว หรือ Schärer สาวไทยวัย 47 ปี เป็นคนขยันใฝ่รู้ใฝ่เรียน เรื่องการบ้านการเรือน คุณสมบัติของลูกผู้หญิงไทยเรา สุบันจะไม่เป็นสองรองใคร สิ่งเดียวที่สุบันอยากจะมีเหมือนสาวอื่น แต่ก็ไม่สามารถมีได้อย่างที่ใจคิด นั่นคือความสวย ขาวสวยหมวยอึ๋ม มีผิวสีแทนที่สังคมกำลังนิยม มีความสูงที่คนรุ่นใหม่ต้องการ แต่เรื่องรูปร่างหน้าตาสุบันถือว่า พ่อแม่ให้มาเท่านี้เธอก็พอใจของเท่านี้ และไม่ได้เก็บเรื่องความสวยงาม มาเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรในชีวิตมากนัก เรื่องที่จะต้องทำมาหากินต่างหากที่จะต้องคิดว่า ทำอย่างไรจึงจะดีขึ้นกว่าเดิม
    สุบันมีลูก 3 คน ลูกสาวสองลูกชายหนึ่ง โดยลูกแต่ละคนมีพ่อเป็นของตนเองโดยไม่ต้องมาแย่งกัน! เหมือนพระเจ้าเมตตาสุบัน ลูกทั้งสามคนของเธอล้วนมีรูปร่างหน้าตาสวยหล่อระดับพระเอก นางเอกภาพยนตร์ได้สบายๆ นอกจากลูกๆ ของเธอจะมีรูปร่างหน้าตาดีแล้ว ลูกๆ ของสุบันยังเป็นเด็กดีอีกด้วย ว่านอนสอนง่ายขยันฉลาดเรียนหนังสือเก่ง ที่สำคัญเขาสามคนพี่น้องรักใคร่กลมเกรียวกันดีมาก สามพี่น้องมีปัญหาอะไรก็ปรึกษาหารือกัน ช่วยกันคิดช่วยกันหาทางออก นี่คือของขวัญจากเบื้องบนที่มอบให้สุบัน
     ถึงแม้จะโชคร้ายเรื่องคู่ครอง (ไม่ได้เกิดมาจากความรัก แต่เนื่องจากลูกๆ ขอไว้ว่า อย่าพูดถึงเรื่องเก่าอีกเลย) แต่ในความโชคร้ายนี้ โชคดีก็ยังแทรกเข้ามาหาสุบันบ้าง เพราะสุบันเป็นคนมีฝีมือในการทำอาหารไทย เริ่มจากการเปิดร้านอิมบิทเล็กๆ ขึ้น ลูกค้ามากินอาหารไทยฝีมือของสุบันแล้ว ปากต่อปากบอกกันต่อๆ ไปว่า รสชาติแบบไทยแท้ๆ ปรุงถึงเครื่อง รสชาติเหมือนไปกินจากร้านอาหารไทย ที่ได้มาตรฐานจากเมืองไทยเลยทีเดียว เสน่ห์ของร้านคือราคาไม่แพง แถมการบริการแบบกันเอง ข้าวสวยขอเพิ่มได้โดยไม่คิดเงิน
    สุบันทำดีจนร้านอาหารของเธอเจริญรุ่งเรือง ร้านเดิมคับแคบไป เวลาอาหารมื้อกลางวัน ลูกค้าต้องมายืนเข้าคิวรอเก้าอี้ว่าง เนื่องจากปัญหานี้เอง ทำให้สุบันจำต้องตัดสินใจลงทุนครั้งใหม่ ในวงเงินที่มหึมาเอาการอยู่ แต่ก้าวแล้วถอยไม่ได้จะต้องเดินหน้าต่อ การลงทุนครั้งนี้เปรียบเหมือนการลงทุนทั้งชีวิต คนไทยในต่างแดนตะลึงในความใจถึง คนต่างชาติชื่นชมพากันโฆษณาปากต่อปาก คราวนี้สถานที่กว้างขวางใหญ่โต รับลูกค้าได้แบบสบายๆ โดยเฉพาะในฤดูร้อนรับลูกค้าได้เป็นร้อยคน
    สุบันสาวไทยใจแม่น้ำคนนี้ นอกจากเป็นเจ้าของกิจการร้านอาหารไทยแล้ว งานของส่วนรวมเช่นงานวัด งานบุญ หรืองานขอความร่วมมือจากสถานทูตไทย สุบันให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ อย่างงานออกร้านประจำปีของวัดไทยเอชาลองส์ ที่สถานทูตไทยจัดขึ้น สุบันพร้อมทั้งเพื่อนๆ ได้ไปโชว์ลีลาตำส้มตำ จนเป็นที่ฮือฮากันไปทั่วว่า ‘สุบันสากทองคำ’ รวมทั้งได้เปิดแบรนด์ใหม่ของส้มตำขึ้น นั่นคือส้มตำถาด เป็นที่ฮือฮากันในหมู่คนไทย รวมทั้งคนต่างชาติคอส้มตำทั้งหลาย พากันมาเข้าแถวรอซื้อ
    เรื่องความมีน้ำใจของสุบันสาวนักสู้รายนี้ มากมายเป็นที่รู้กันในหมู่สาวไทยด้วยกัน ใครเดือดร้อนเข้ามาขอพึ่งพา สุบันไม่เคยปฎิเสธให้กินอยู่ด้วยจนกว่าจะมีที่ไป บางรายก็สำนึกในบุญคุณดีอยู่ แต่บางครั้งแทนที่จะได้รับดอกไม้ของคุณ สุบันก็ได้รับก้อนอิฐแทน แต่เรื่องพวกนี้เธอบอกว่าเจอบ่อยจนเล่าไม่หมด แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอหยุดทำความดี หรือหยุดช่วยเหลือคน เคยทำมาอย่างไรก็คงทำไปอย่างนั้น เพราะสุบันถือคติว่า ‘ฉันทำความดีของฉัน... เพื่อผลแห่งความดีจะเป็นของฉัน ส่วนใครอยากจะสะสมทำชั่วก็เชิญทำไป’
    สถานภาพของสุบันในปัจจุบันนี้คือ ‘แม่หม้ายเรือพ่วงสามลำ’ แต่ด้วยความสามารถของผู้หญิงเก่งคนหนึ่ง สุบันกลับกลายมาเป็นแม่หม้ายเนื้อหอม เป็นที่หมายปองของผู้ชายทั่วๆ ไป โดยเฉพาะ ‘พ่อของลูก’ ต่างก็เข้ามาทำคะแนนเสน่ห์ แบบขอคืนดี บ้างมาในรูปหึงหวงเรียกร้องความสนใจ สำหรับรายพ่อใหญ่คือพ่อของลูกชาย มาแบบพ่อพระหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ แต่สุบันยังวางเฉยอยู่ เพราะการทำมาหากินได้เอาเวลาของเธอไปจนหมดสิ้น แม้กระนั้นเธอก็ไม่ได้ปิดกั้นเสียทีเดียว พ่อของลูกเข้ามาแบบไมตรี สุบันก็รับไมตรีตอบ แต่ยังคงรักษาระดับไว้ก่อน
    การดำเนินชีวิตของหญิงหม้ายคนหนึ่ง โดยเฉพาะการใช้ชีวิตในต่างแดน ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก มีหลายๆ เรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือ ในเมื่อพ่อของลูกเข้ามาแบบมีไมตรี สุบันก็คิดอยู่ว่า สักวันหนึ่งในภายภาคหน้าถ้าจะต้องมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง พ่อของลูกจะเป็นคนที่เธอจะพิจารณาก่อน เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องเริ่มต้นเรียนรู้กันใหม่ เรื่องราวบาดหมางในอดีตก็จะลืมๆ ไปเสีย เพราะถ้าจะมานั่งขุดคุ้ยว่าใครผิด หรือใครถูก เมื่อคิดดูแล้วคงไม่มีใครได้ผลประโยชน์กับเรื่องใครผิด หรือใครถูกแน่ๆ สำหรับเรื่องนี้ลูกๆ พากันเชียร์สุดแขนอยู่แล้วทั้ง3คน
    ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับความรักของสุบันน่าสนใจมาก เธอบอกว่า... จากประสบการณ์ชีวิตสอนให้เธอรู้ว่า ความรักแบบใสซื่อบริสุทธิ์สำหรับคนวัยขนาดเธอ รูปร่างหน้าตาอย่างเธอไม่น่าจะมีมากนัก แต่ด้วยความขยันมั่นเพียรในการทำมาหากิน กับความสามารถหนึ่งสมองกับสองมือสองเท้าของเธอ อาจมีผู้ชายบางคนเข้ามาในชีวิตได้ สิ่งที่สุบันหวาดวิตกและขยาด ไม่อยากให้เกิดขึ้นกันตนเองอีกก็คือ ความเหงาว้าเหว่ ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วมนุษย์ทุกคนจะต้องมีจะต้องเจอ เพราะถ้าพบเจอความรักโดยผ่านความเหงา ความว้าเหว่ อันนี้น่ากลัว เพราะความเหงาความว้าเหว่จะพาเอาความไม่จริงใจมาด้วย
    สิ่งที่สุบันยึดเป็นหลักของชีวิตในเวลานี้ก็คือ ลูกทั้งสามคน ดวงตาทั้งหกดวงกำลังจ้องมองการดำเนินชีวิตของแม่อยู่ เธอยอมสูญเสียทุกอย่างได้ถ้าถึงคราวจะต้องเสีย แต่หัวใจของลูกทั้งสามคนสุบันยอมไม่ได้ที่จะต้องเสียไป ที่ยอมทำงานเหนื่อยอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อลูกๆ ทั้งสามคน ลงทุนครั้งนี้ก็เพื่อว่า สักวันหนึ่งในภายภาคหน้า จะได้เป็นที่ทำมาหากินของลูกๆ ต่อไป แต่เรื่องของวันข้างหน้าก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ได้ มิฉะนั้นเธอขอทำวันนี้พรุ่งนี้ให้ดีที่สุด นี่คือความในใจของสาวไทยนักสู้ที่มีชื่อว่า ‘สุบัน วงศ์บัว’

 

 

Comments

There are currently no comments, be the first to post one.

Post Comment

Name (required)

Email (required)

Website

Enter the code shown above in the box below

  
  
new laws

จากเพื่อนเลื่อนเป็นแฟน :: ปันปัน - สุทัตตา

 

  
  
 
  
  
 

โสดสุกสโมสร

Facebook

 

 อ่านHUGในแบบE-BOOK ได้แล้ว คลิ๊กเลย!!!

 
Copyright © 2007 by HUG Magazine   
Login  |  
   
);